นานมากและที่ไม่ได้มาเขียนเรื่องราวของตัวเอง หลังจากที่พยายามลบ เรื่องราวเก่าๆๆที่น่าเศร้าออกไป
ตอนนี้ก็โตขึ้นเยอะ ทั้งความคิดความอ่าน เมื่อลองคิดย้อนกลับไปถึงเรื่องราวที่ผ่านมา
ก็คิดได้ว่าสิ่งที่เกิด มันเป็นความผิดของเราทั้ง 2 คน ไม่มีใครผิดเต็มๆๆ
มันอาจจะเป็นที่ความรู้สึกเราไม่ตรงกัน แต่ที่น่าเสียใจคือ ผมเองทนกับความลำบากใจ
มามากแค่ไหน ผมไม่เคยที่จะบอกให้เธอรู้ เพราะผมรู้ว่า มันเป็นเพียงความรู้สึกที่เกิดขึ้นได้กับคนเราทุกคน
แต่เมื่อความรู้สึกนั้นมันเกิดกับเธอ เธอกับเลือกที่จะไป โดยไม่ยอมมาคุยกัน ผมเสียใจนะจุดนี้สุดๆๆ
แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรไม่ดี คิดจะว่า เพราะคนเรามีโอกาศเลือก
แค่ปล่อยให้เป็นไปตามการตัดสินใจของเธอ
หากเพื่อนๆๆ คนไหนได้เข้ามาอ่าน blog เราก็อยากจะให้คิดได้อย่างที่เราคิดนะ
มีคำๆหนึ่งที่ผมจะได้ฟังจากคนที่เป็นห่วงตลอด
" ยังมีคนที่แย่กว่าเราเยอะ " ซึ่งมันก็จริง
ผมเลยไม่ได้เสียใจมาก เวลาจะรักษาเราทุกคน แล้วเพื่อนๆๆ จะเข้มแข็งขึ้น
และสิ่งที่ผมคิดว่าสำคัญคือ การที่เราทำอะไรชัดเจน เป็นอะไรที่จะทำให้เราไม่เสียใจ กับสิ่งที่ทำครับ
ไว้จะมาเขียนใหม่นะ