พื้นที่ ที่ศิลปะ และวิทยาศาสตร์ หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน

นานมากและที่ไม่ได้มาเขียนเรื่องราวของตัวเอง หลังจากที่พยายามลบ เรื่องราวเก่าๆๆที่น่าเศร้าออกไป

ตอนนี้ก็โตขึ้นเยอะ  ทั้งความคิดความอ่าน  เมื่อลองคิดย้อนกลับไปถึงเรื่องราวที่ผ่านมา

ก็คิดได้ว่าสิ่งที่เกิด   มันเป็นความผิดของเราทั้ง 2 คน  ไม่มีใครผิดเต็มๆๆ  

มันอาจจะเป็นที่ความรู้สึกเราไม่ตรงกัน  แต่ที่น่าเสียใจคือ  ผมเองทนกับความลำบากใจ

มามากแค่ไหน  ผมไม่เคยที่จะบอกให้เธอรู้  เพราะผมรู้ว่า  มันเป็นเพียงความรู้สึกที่เกิดขึ้นได้กับคนเราทุกคน

แต่เมื่อความรู้สึกนั้นมันเกิดกับเธอ  เธอกับเลือกที่จะไป โดยไม่ยอมมาคุยกัน  ผมเสียใจนะจุดนี้สุดๆๆ

แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรไม่ดี คิดจะว่า  เพราะคนเรามีโอกาศเลือก

แค่ปล่อยให้เป็นไปตามการตัดสินใจของเธอ

หากเพื่อนๆๆ  คนไหนได้เข้ามาอ่าน  blog  เราก็อยากจะให้คิดได้อย่างที่เราคิดนะ

มีคำๆหนึ่งที่ผมจะได้ฟังจากคนที่เป็นห่วงตลอด

" ยังมีคนที่แย่กว่าเราเยอะ "   ซึ่งมันก็จริง  

ผมเลยไม่ได้เสียใจมาก   เวลาจะรักษาเราทุกคน  แล้วเพื่อนๆๆ  จะเข้มแข็งขึ้น

และสิ่งที่ผมคิดว่าสำคัญคือ   การที่เราทำอะไรชัดเจน  เป็นอะไรที่จะทำให้เราไม่เสียใจ  กับสิ่งที่ทำครับ

ไว้จะมาเขียนใหม่นะ